در درمان های روانکاوی ما به این فرض اعتقاد داریم که یک سری انگیزش، رفتار ما رو هدایت می کنند که ناهشیار بوده و ما از این انگیزش ها خبر نداریم. در درمان به دنبال درک و فهم این انگیزش ها هستیم. (این که مثلا چرا من این میل رو دارم که دیگری رو تحقیر کنم؟ چه اتفاقی میفته که موضع قربانی رو حفظ میکنم و…) توجه به انگیزش و ناهشیار از وجوه متمایز کننده درمان های روانکاوی با سایر رویکردها است. در روانکاوی صرفا به دنبال این نیستیم که نمود بیرونی مشکل یعنی اختلال یا سمپتوم را برطرف کنیم. برطرف کردن سمپتوم از اهداف فرعی درمان محسوب می شود. زمانی که به دنبال انگیزه هستیم یعنی به نظام معنا اعتقاد داریم. یعنی اینکه فرد با چه جهان بینی، دنیا را دنبال می کند؟ به چه صورتی به دنیا معنا می دهد؟

به عبارت خیلی ساده درمان یعنی این که الگوهای ارتباطی موجود را به مراجع نشان داده و به مراجع کمک کنیم که یک چیزی خارج از این الگو را تجربه کند (مراجع باید درک کند که چرا این میل را برای حفظ الگوهای فعلی خود دارد)