خانواده بدون شك مهم‌ ترين سازماني است كه بستر ساز رشد و رفاه جسمي، رواني و اجتماعي كودك و عامل رسيدن وي به تعادل (فيزيكي، رواني و اجتماعي) است. اجتماعي‌ شدن و آشنايي با قوانين، نقش‌ها و ارزش‌ هاي فرهنگي به طور طبيعي در خانواده صورت مي‌ پذيرد و كودك در تعاملات ابتدايي خود با خانواده به يك موجود اجتماعي تبديل مي‌ شود. به همين دليل هم از ديرباز عملكرد خانواده مورد توجه روان‌ شناسان بوده است. واقعيت اين است كه اگر يكي از اعضاي خانواده داراي اشكال رفتاري ـ ‌رواني باشد، مي‌ توان ردپاي آن را در روابط خانوادگي جست‌ و جو كرد. در بسياري از موارد اشكال رفتاري عضو خانواده مانند كودك يا نوجوان مستقيما از روابط غلط خانوادگي سرچشمه مي‌ گيردكه بهره گيري از روش هاي مورد نظر مي تواند راه گشايي مشكلات خانواده گردد.خانواده شالوده حيات اجتماعي محسوب گرديده و گذشته از وظيفه تكثير نسل و كودك پروري براي بقای نوع بشر وظايف متعددي از قبيل توليد اقتصاد،فرهنگ پذير كردن افراد را نيز بر عهده دارد بنابراين خانواده عامل واسطه اي است كه قبل از ارتباط مستقيم فرد با گروه ها ، سازمان ها وجامعه نقش مهمي در انتقال هنجارهاي اجتماعي به وي ايفا مي نمايد. در جامعه کنونی مشکلات خانواده و روابط حاکم بر اعضای خانواده تا آن اندازه اهميت دارد که رشته جديد به نام خانواده درمانی به وجود آمده است.