آنهایی که همیشه با قضاوت سطحی، خود را با دیگران مقایسه می کنند، فکر می کنند که دیگران از آنها خوشبخت ترند، همه از دیگران تشکر و قدردانی می کنند، دیگران رئیس مهربانی دارند، حجم کار دیگران سبک تر است، و صدها فکر دیگر. غافل از این که این طرز تفکر نه تنها کمکی نمی کند، بلکه باعث ناراحتی و عصبانیت بیشتر می شود. هیچ شغل و کاری بی عیب و نقص به طور مطلق نیست و چالش های مخصوص به خود دارد، جنبه های مثبت باید بر جنبه های منفی غلبه کند. مدیران چه طور می توانند سازمان شاد ایجاد کنند؟ مدیران چه طور می توانند محل کاری ایجاد کنند که کارکنان در آن از بودن با هم و از شغل شان و از برخورد با مشتریان احساس شادی و نشاط کنند؟ چه کسی باید مسئولیت شاد بودن کارکنان را بر عهده بگیرد؟